Węglik wolframu (wzór chemiczny: WC) to związek chemiczny (a dokładniej węglik) zawierający równe części atomów wolframu i węgla. W swojej najprostszej postaci węglik wolframu jest drobnym szarym proszkiem, ale można go prasować i formować w różne kształty w procesie spiekania, co umożliwia jego zastosowanie w maszynach przemysłowych, narzędziach skrawających, materiałach ściernych, pociskach przeciwpancernych i biżuterii. Węglik wolframu ma spoiwo kobaltowe i niklowe.

Węglik wolframu jest w przybliżeniu dwa razy sztywniejszy od stali, przy module Younga wynoszącym około 530–700 GPa (77 000 do 102 000 ksi), a jego gęstość jest dwa razy większa od gęstości stali — mniej więcej w połowie między gęstością ołowiu i złota.

Węglik wolframu charakteryzuje się bardzo wysoką wytrzymałością jak na materiał tak twardy i sztywny. Wytrzymałość na ściskanie jest wyższa niż praktycznie wszystkich metali i stopów topionych, odlewanych lub kutych.